IN THE NAME OF THE MOST BEAUTY

بشکفد بار دگر لالهٔ رنگین مراد، غنچه سرخ فروبسته دل باز شود / من نگویم که بهاری که گذشت آید باز، / روزگاری که به سر آمده، آغاز شود. / روزگار دگری هست و بهاران دگرشاد بودن هنر است، / شاد کردن هنری والاتر / لیک هرگز نپسندیم به خویش، / که چو یک شکلک بیجان / شب و روز، / بیخبر از همه، / خندان باشیم. / بیغمی درد بزرگی است، / که دور از ما باد!یاد تو / قطره قطره میچکد از چشمم / روی تو / رفته رفته میرود از یادم«نه برکه، نه رود»:مرا بسوزانید / و خاکسترم را / بر آبهای رهای دریا برافشانید، / نه در برکه، / نه در رود: / که خسته شدم از کرانههای سنگواره / و از مرزهای مسدود.زندگی صحنهٔ یکتای هنرمندی ماست، هرکسی نغمهٔ خود خواند و از صحنه رود، صحنه پیوسته بجاست، خرّم آن نغمه که مردم بسپارند به یادش IN THE NAME OF THE MOST BEAUTY ...